شمارهٔ ۷۳

چه اقبال است این رب که دولت داده رو ما را

که در کوی فراموشان گذر شد یار زیبا را

کمر بند من آمد نزد من خنده زنان امشب

توقف کن که لختی بنگرم پروین و جوزا را

بحمدالله که بیداری شبهایم نشد ضایع

بدیدم خفته در آغوش خود آن سرو بالا را

به تشویق دهل رنجه مشو، ای نوبتی، امشب

که خفتن در بر یار است بیداران شبها را