غزل شمارهٔ 35

کردیم عاقبت وطن اندر دیار عشق

خوردیم آب بیخودی از جویبا عشق

مستان عشق را به صبوحی چه حاجت‌ست

زیرا که درد سر نرساند، خمار عشق

سی سال لاف مهر زدم تا سحرگهی

واشد دلم چو گل، زنسیم بهار عشق

فارغ شود ز درد سر عقل، فلسفی

یک جرعه گر کشد ز می خوشگوار عشق