غزل شمارهٔ 37

آنکه ناید بدلش رحم ز بیماری دل

کی بیاد آیدش از حال گرفتاری دل

بسکه دل بر سر دل ریخته ای دل برهش

که ترا نیست دگر راه ز بسیاری دل

غیر عناب لب و نار رخ و سیب زنخ

نکند هیچ علاج دل و بیماری دل

دل ز بیداد تو خون گشت و بکس عرضه نکرد

آن جفای تو و آن رحم و وفاداری دل