شمارهٔ ۴۱۰

ز من در هجر او هر دم فغان زار می آید

خوش آن چشمی که آن هر دم بران رخسار می آید

به بازی سوی من آمد، به شوخی دل ز من بستد

بدو گفتم، چه خواهی کرد؟ گفتا، کار می آید

چو رفتم بر درش بسیار، دربان گفت کاین مسکین

گرفتار است گویی، کاین طرف بسیار می آید

گر از نادیدنش روزی بمیرم، نیست دشواری

ولی رویش نخواهم دید، آن دشوار می آید