دوباره آن عسلی روزگار

اگر تو آمده بودی بهار می آمد

بهار با همه ی برگ و بار می آمد

گلوی زمزمه تَر می شد از ترانه ی رود

تَرَنُّمی به لبِ جویبار می آمد

سپیده ای که پُر از پلکِ باز پنجره هاست

به صبح آیینه ها بی غبار می آمد

به من که هیچ ... به چشم کبودِ منتظران

سوادِ سایه ی آن تکسوار می آمد