چونان انارم

بی ابرِچشمم آسمان اشکی ندارد

من پاره پاره می شوم تا او ببارد

صحرای مِه آلود مهتابم که مجنون

بر شانه های بید من سر می گذارد

چونان انارم میوه ی پاییزی غم

دستان دلتنگی دلم را می فشارد

آیینه و من هر دو مأنوسیم لیکن

چشمت مرا حیران تر از او می شمارد