چگور

به زخمه ای که به زخمت زدم چگور شدی

زبان زمزمه ی زندگان گور شدی

فشردمت به خیال شبانه در آغوش

چکیدی از غزلم چکه چکه نور شدی

گرفت یاسِ تنت رعشه های دستم را

برای سر زدن از کوچه ناصبور شدی

از این گریوه مگر تنگه تنگه بگریزی

غبار قافله ی گردبادِ دور شدی