بر سنگ مزار

الا، ای رهگذر! منگر چنین بیگانه بر گورم

چه می‌خواهی؟ چه می‌جویی، در این کاشانهٔ عورم؟

چه سان گویم؟ چه سان گریم؟ حدیث قلب رنجورم؟

از این خوابیدن در زیر سنگ و خاک و خون خوردن

نمی‌دانی! چه می‌دانی، که آخر چیست منظورم

تن من لاشهٔ فقر است و من زندانی زورم

کجا می‌خواستم مردن!؟ حقیقت کرد مجبورم

چه شب‌ها تا سحر عریان، به سوز فقر لرزیدم