صبح ... (شاعر: سهراب صمصامی)

شاعر این شعر آقای سهراب صمصامی است که آن را در سال ۱۳۴۷ سروده‌اند و برای اولین بار سال ۱۳۵۲ در مجله مکتب اسلام شماره ۲ چاپ شده است. بعد از اطلاع این مطلب توسط ایشان به گنجور مجموعه اشعار خسرو گلسرخی با ذکر این مطلب تصحیح می‌شود.

دگر صبح است و پایان شب تار است

دگر صبح است و بیداری سزاوار است

دگر خورشید از پشت بلندی ها نمودار است

دگر صبح است ...

دگر از سوز و سرمای شب تاریک ، تن هامان نمی لرزد

دگر افسرده طفل ِ پابرهنه ، از زبان مار در شب ها نمی ترسد

دگر شمع امید ما چو خورشیدی نمایان است