دامون ۴

این شعر با توجه به متن آن ، یکی از آخرین سروده های شاعر و خطاب به فرزندش "دامون" است که در دی ماه ۱۳۵۲ و به هنگام حبس در سلول شماره ۱ زندان اوین ، رقم خورده است . از کتاب "خسته تر از همیشه" به کوشش کاوه گوهرین

برفِ کوهستان

گرما داشت

خون ِ ما

در رگ هامان می جوشید ،

زندگی معنا داشت ...

دامونم !

جنگلی ِ کوچک من