شمارهٔ ۷۷۹

صبح چون از روی مشرق رو نمود

صحن مینا روضه مینو نمود

گیسوی شب شد سفید و آفتاب

نور شیبش از ته گیسو نمود

هندوی شب مرد و خورشید آتشی

از برای سوز آن هندو نمود

سوی ساقی مدت تاریک هجر

بس اشارت کز خم ابرو نمود