شمارهٔ ۹۸۰

شب که بادم ز سوی یار آمد

مست گشتم که بوی یار آمد

بو که بر جان زنده ره از بادم

بو که باد روی یار آمد

آب چشمم دوید از سر جان

پای کوبان به سوی یار آمد

گریه خویش، گریه دگر است

کاب رفته به جوی یار آمد