شمارهٔ ۱۰۳۷

ببار باده روشن که صبح روی نمود

که در چنین نفسی بی شراب نتوان بود

شراب در دلم و توبه هم، کجاست قدح؟

که دل بشویم از آن توبه شراب آلود

گرفت شعله شوقم به زیر دجله می

که دل تمام بسوزد، گرش نریزی زود

کجا زیم من مسکین که جانست وام نگار

فراق تندتر از وام دار ناخشنود