شمارهٔ ۱۲۶۹

صافی مده، ای دوست که ما درد کشانیم

نی رند تمامیم کزین رند و شانیم

این کاسه سر بهر چه داریم به عزت؟

گر در صف مستانش سبویی نکشانیم

هر چند که در کیسه نداریم پشیزی

در همت ما بین تو که جمشید و شانیم

کو ساقی نوخیز که بالای دو دیده

چندان که دو ابرو بنشاند بنشانیم