شمارهٔ ۱۳۸۴

از دو زلف تو شکن وام کنم

وز برای دل خود دام کنم

از پی آنکه به رویت نرسد

چشم بد را به سخن رام کنم

تا تو ننمایی رو، گیرم زلف

تا رخت چاشت کند، شام کند

چشم از زلف سیاه تو کشم

گله از محنت ایام کنم