شمارهٔ ۵۰ - در مدح اتسز خوارزمشاه

چون بر وزد بچهرهٔ تو ، ای نگار ، باد

گردد ز نقش چهرهٔ تو پرنگار باد

هستم غلام باد ، که هر صبح دم مرا

آرد نسیم طرهٔ تو ، ای نگار ، باد

هر روز بامداد ز آسیب زلف تو

گردد عیبر بیز و شود مشکبار باد

در خدمت دو زلف و دو رخسار تو شدست

مقبل ترین خلق درین روزگار باد