شمارهٔ ۶۰ - هم در مدح اتسز

شاها ، ز زخم تیغ تو گردون حذر کند

در زیر رایت تو ظفر مستقر کند

دستت همان دهد که زمین و زمان دهد

تیغت همان کند که قضا و قدر کند

آن کس که دید لطف نسیم خصال تو

شرم آیدش که یاد نسیم سحر کند

با روضهٔ امید کند جود تو همانک

با کشت زار وقت بهاران مطر کند