شمارهٔ ۲۱۱ - در مدح اتسز

گر هیچ گونه حال دل من بدانییی

تنها مرا بکلبهٔ احزان نمانییی

از من بقهر صورت وصلت نپوشیبی

بر من بجور سورهٔ حجرت نخوانییی

چون آفتاب کم روییی از من و مرا

مانند سایه در طلبت کم دوانییی

جستم ترا بخون دل و از تو کس نداد

جز در میان خون دل من نشانییی