۱۳ - النوبة الاولى

قوله تعالى: یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اى ایشان که بگرویدند، خُذُوا حِذْرَکُمْ پرهیز خود گیرید، فَانْفِرُوا بیرون روید بنفیر، ثُباتٍ جوک جوک، أَوِ انْفِرُوا جَمِیعاً (۷۱) یا بیرون روید بهم.

وَ إِنَّ مِنْکُمْ و از شما کس است، لَمَنْ لَیُبَطِّئَنَّ که مى‏مردمان را گران کند در کار غزا، و ایشان را باز پس مینشاند، فَإِنْ أَصابَتْکُمْ مُصِیبَةٌ ار چنان بود که در غزا بشما مصیبتى رسد، قالَ گوید قَدْ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَیَ خداى نیکویى کرد با من، إِذْ لَمْ أَکُنْ مَعَهُمْ شَهِیداً (۷۲) که با ایشان حاضر نبودم در روز مصیبت.

وَ لَئِنْ أَصابَکُمْ فَضْلٌ مِنَ اللَّهِ و گر چنان بود که بشما رسد فضلى از اللَّه در نصرت، فتحى یا غنیمتى، لَیَقُولَنَّ وى میگوید، کَأَنْ لَمْ تَکُنْ بَیْنَکُمْ وَ بَیْنَهُ مَوَدَّةٌ چنان که گویى میان شما و میان وى هیچ دوستى نبود، یا لَیْتَنِی کُنْتُ مَعَهُمْ کاشکى که من با ایشان بودمى، فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِیماً (۷۳) تا پیروز آمدمى پیروزى بزرگوار و بکام خویش رسیدمى.