شمارهٔ ۳۹ - در مدح محمد بن ابراهیم طائی

نه خفته ست آن سیه چشم و نه بیدار

نه مستست آن سیه زلف و نه هشیار

یکی بیدار طبع و خفته صورت

یکی هشیار طبع و مست کردار

سر جعد و سر زلفش نگه کن

چو خطّ دایره برسیم گلنار

یکی شد مستوی بی رنج مسطر

یکی شد منحنی بی رنج پرگار