شمارهٔ ۵۰

همیشه سر زلف آن سیمتن

گره بر گره یا شکن بر شکن

بپیچد همی چون من از عشق او

گره بر بنفشه شکن بر سمن

بشب ماند آن زلف و هرگز که دید

شب قیر گون روز را پیر من

چمیده یکی سرو شد در سرای

مر او را دل مهربانان چمن