شمارهٔ ۴۸

دوش تا روز فراخ آن صنم تنگ دهان

رخ چون لاله همی داشت ز می لاله ستان

رخ او لاله ستان بود و سر زلفک او

زنگیان داشت ستان خفته بر آن لاله ستان

گاه پیوسته همی گفت غزلهای سبک

گاه آهسته همی خورد قدحهای گران

نافه ها یافت ازو خانه پر از مشک سیاه

باغها دید ازو دیده پر از سرو روان