شمارهٔ ۱۲۰

اَلمِنهٔ لله که به‌ اقبال خداوند

شادند چه بیگانه و چه خویش و چه پیوند

المِنهٔ لله که مرا زهرهٔ آن است

کایم گه و بیگاه به‌نزدیک خداوند

المنهٔ لِلّه‌ که هم آخر بِبَر آمد

تخمی که نظام‌الدین از صبر پراکند

المنهٔ لله که قوام‌الدین در خلد

شادست که دارد چو نظام‌الدین فرزند