شمارهٔ ۱۳۰

تا بنفشستان جانان گرد لالستان بود

عاشق از جانان بنفشستان و لالستان بود

تا دل عشاق را رویش همی آتش دهد

آب دادن دیدهٔ عشاق را پیمان بود

تاب زلفش تا همی پیدا بود بر عارضش

بس دل عاشق‌ که زیر زلف او پنهان بود

زلف او ماند به‌چوگان و زنخدانش به‌گوی

گوی چون کافور باشد غالیه چوگان بود