شمارهٔ ۱۷۲

گر نکشی سر ز برم ای پسر

عمر برم با تو به شادی بسر

ور ببری پای خود از دام من

دست من و دامن تو ای پسر

بر سمن از مورچه داری نشان

بر قمر از غالیه داری اثر

مورچه را چند نهی بر سمن

غالیه را چند کشی بر قمر