شمارهٔ ۲۱۹
بیروح پیکری است گه جنگ جان شکار
بیدود آتشی است گه رزم پرشرار
گر پرشرار آتش بیدود نادرست
نادرترست پیکر بیروح جان شکار
پیکر بود شگفت به پاکیزگی چو جان
آتش بود بدیعتر ار باشد آبدار
رخشنده چون ستاره و چون آسمان کبود
وز آسمان ستاره شود بر تنش نثار