شمارهٔ ۲۴۲

الا ای گردش گردون دوّار

ندانی جز بدی کردن دگر کار

نگردی رام با کس در زمانه

نبندی دل به مهر هیچ دیّار

گروهی را نمایی شادمانی

وز ایشان دور داری رنج و آزار

پس آنگه ناگهان دودی بر آری

از آن دوده به‌ درد و داغ و تیمار