شمارهٔ ۲۴۳

زان دو رشته دُرّ مکنون زان دو لعل آبدار

چند باشد جزع من بر کهربا بیجاده بار

جزع من بر کهربا بیجاده بارد تا بتم

دُرّ مکنون دارد اندر زیِر لعلِ آبدار

لعل آن بت آب حَیوان است پنداری کزو

هر که یک شربت خورد جاوید ماند خضروار

گر بخار عنبری دارد ندارم بس عجب

آب حیوان را سزد گر عنبرین باشد بخار