شمارهٔ ۲۶۹

ای سیمتن مکن تن من چون میان خویش

ای سنگدل مکن دل من چون دهان خویش

گر چون دهان خویش دلم تنگ ‌کرده‌ای

باری تنم نحیف مکن چون میان خویش

من جان خویش بر تو فشانم ز خرمی

گر بر لبم نهی لب شکّرفشان خویش

از دوستان مدار لب خویش ‌را دریغ

کز تو همی دریغ ندارند جان خویش