شمارهٔ ۲۷۲

چرا همی بگزینی تو بر وصال فراق

چرا همی ز خراسان روی به‌ سوی عراق

تن مرا تو همی امتحان کنی به بلا

دل مرا تو همی آزمون‌ کنی به فراق

تو را که گفت که بُگسِل ز بیعت و پیمان

تو را که گفت که بگذر ز وعده و میثاق

همی کنی تن من چون تنورهٔ برزین

همی نهی دل من در شکنجه وراق