شمارهٔ ۳۶۶

سمن‌ْبری که دلم تنگ ‌کرد هم‌چو دهان

صنوبری که تنم موی کرد همچو میان

زلاغری و ز تنگی همی نداند باز

تن مرا ز میان و دل مرا زدهان

بت من است نگاری که قامت و دل اوست

ز راستی و ز ناراستی چو تیر وکمان

اگر میان کمان آشکار باشد تیر

ز نادر است کمان در میان تیر نهان