شمارهٔ ۴۳۶

ای تو را بر مه و زهره ز شب تیره ردی

زهره از چرخ به زیبایی تو کردندی

نه عجب‌ گر کند از چرخ ندا زهره تو را

تا به مه بر ز شب تیره تو را هست ردی

لعبت چشم منی چشم منت باد نثار

راحت جان منی جان منت باد فدا

ای درخشنده بناگوش تو از زلف سیاه

همچو از ابر درخشنده بود شمس ضحی