شمارهٔ ۴۳۸

تا به ‌سلامت ‌به حِلّه ‌آمد سَلْمیٰ

خُلد شد از خرّمی چو جنّت ماوی

آب گرفت از لبش حلاوت کوثر

خاک ‌گرفت از رخش طراوت طوبی

باد چو بر زلف او وزید جهان را

داد به بیروزی و سعادت بُشری

این دل غمگین خلاص یافت ز حیرت

وین تن مسکین نجات یافت زبلوی