شمارهٔ ۲

به من بگذشت ناگاهی جهان افروز دل خواهی

قدش نازنده چون سروی رخش تابنده چون ماهی

ز قیرش بر سمن دامی ز مشکش پرشکر مهری

زسحرش در مژه تیغی ز سیمش در زنخ چاهی

بدو گفتم نگارینا زمانی مگذر از پیشم

که‌گر تو بگذری ماند به دست عاشقت آهی

تن من هست چون‌ کاهی غم تو هست چون‌ کوهی

کجا بیدا شود کوهی چه سنجد پیش اوکاهی