شمارهٔ ۱۷۴

اگر چه هر چه تو گویی صواب من آن است

ولی چو دل به خطا می رود چه درمان است

به روای ترکم اگر ترک جان بیاد گفت

ازو دریغ ندارم که خوشتر از جان است

مرا امید به هشیاری و صلاح نماند

که خاطر از پی ترکان مست چشمان است

ز عمر چیزی باقی نماند و ما فیها

هنوز تا نفس آخرین بر آن سان است