شمارهٔ ۲۳۶

مرا از روی خوبان ناگزیرست

نظر بر شاهدان چشمم منیرست

برو خاطر به یاری ده که دایم

دلِ صاحب نظر جایی اسیرست

مریدی کو جوانی در بر آورد

عجب گر دیگرش پروای پیرست

نثارِ یک قدم در پایِ محبوب

اگر صد جان برافشانی حقیرست