شمارهٔ ۳۰۷

دلم را که جز با تو پیوند نیست

به دنیا و دین هیچ در بند نیست

به صد وعده هر دم فریبش دهم

ولیکن به یک ذره خرسند نیست

چه حاصل ز تعلیم و تنبیه من

چو هیچش قبولیّت پند نیست

چه تدبیر سازم که دامان صبر

به دست من آرزومند نیست