شمارهٔ ۳۹۵

خدای با تو کسی را دل آشنا مکناد

وگر کند چو من از خان و مان جدا مکناد

چو من ضعیف و حزین و نزار مرغی را

به دام و دانه ی عشق تو مبتلا مکناد

اسیر عشق تو کردم دل از طریق صواب

کس از طریق صواب این چنین خطا مکناد

امید هاست مرا کز خودم جدا نکنی

وگر تو قصد جدایی کنی خدا مکناد