شمارهٔ ۴۳۶

آخرت وقتی به عمری یاد ما بایست کرد

بود چندین عهد وپیمانت وفا بایست کرد

خستگانت را به بویی مرهمی بایست ساخت

دوستانت را به رویی آشنا بایست کرد

گر نمی بایست تعیین کرد میعادی به وصل

درد هجران را به مکتوبی دوا بایست کرد

یا خطابی یا سلامی کم زکم ور اعتماد

بر کس دیگر نکردی بر صبا بایست کرد