شمارهٔ ۵۴۵

یا خود همه کس فتنهء بالای بلندند

بر عادتِ من چون گران مولعِ قندند

ای شمعِ جهان‌سوز به رغبت نظری کن

با جانبِ جمعی که بر آتش چو سپندند

از خیمه برون آی و ببین منتظران را

دیوانه و عاقل زچپ و راست که چندند

دانند که بودن نه صلاح است و نیارند

از پیش تو رفتن که گرفتار کمندند