بخش ۳۷ - صفت بهار و عیش خسرو و شیرین

چو پیر سبز پوش آسمانی

ز سبزه بر کشد بیخ جوانی

جوانان را و پیران را دگر بار

به سرسبزی در آرد سرخ گلزار

گل از گل تخت کاوسی بر آرد

بنفشه پر طاوسی بر آرد

بسا مرغا که عشق آوازه گردد

بسا عشق کهن کان تازه گردد